انتخابات در تورنتو

با نزدیک شدن تاریخ انتخابات ریاست جمهوری در ایران بسیاری از ایرانیان کانادا نیز به شکل های گوناگون نسبت به کاندیداها، برنامه ها و موضع گیری های آنها و بحث کلی تر لزوم مشارکت یا تحریم انتخابات توجه می کنند. در این میان دانشجویان ایرانی به ویژه آن ها که چندسالی است برای ادامه تحصیل به کانادا آمده اند بیش از گروه های دیگر نسبت به انتخابات ریاست جمهوری حساسیت نشان می دهند. گزارش انتخابات نمادین ایرانیان کانادا در دانشگاه تورنتو را اینجا بخوانید و بشنوید

درخت بخشنده و انسان بخشنده

می گفت شل سیلوراشتاین، نویسنده آمریکایی کتاب های کودکان، داستانی دارد به نام درخت بخشنده که چند سالی پیش یک "عزیز" به او شناساند که دیگر نیست و داستان این درخت خلاصه این است که هرکه از راه می رسد براساس نیاز و تمنای ش تکه ای از درخت را قطع می کند و سرانجام جز کنده ای بی ارزش از درخت باقی نمی ماند

و ادامه داد، حالا اگر کسی درخت بخشنده را آنقدر دوست داشته باشد که "بخشندگی" بخشی از وجود و ذهنیت و رفتارو نیازش شود، آنوقت می شود "انسان-درخت"ی که هرکه را که از کنارش رد شد یا به سویش آمد برشاخه هایش می نشاند و دربرمی گیرد تا دمی بیاساید و حالی ببرد و دستی برتنه اش بکشد و یادگاری بکند تا که حتی" دست -شاخه "های کشیده و زیبایش هم دیگر زشت بنماید

و نتیجه اینکه بخشندگی که " ارزشی " است ارزشمند، می شود همهِ " بی ارزشی "، و آنکه " آن همه " دوستش داشت، دیگر " این همه" ندارد

زمانی برای "عاشقی" اسب ها

نامجوی محجوب

با صدا و کارهای محسن نامجو مدت زیادی نیست که آشنا شده ام. با شنیدن کارهای او نخستین برداشتم این بود که او هم هنرمندی است پرورش یافته سه دهه ای که شاید از لحاظ حجم و شگفتی تغییر و تحولات در تاریخ تا هرکجا دور ما ایرانی ها سابقه نداشته باشد و ناگزیر مهمترین ویژگی هنرمندان جوانش رفتاری اعتراضی و انکار همه ِ آن چیزهایی است که تا دوران آنها وجودداشته. این تصویر از نامجو را در مقایسه با دیگرانی که در این سالها از هنرمندان نسل جوان دیده و شنیده بودم در ذهن داشتم. در یکی دوهفته یی هم که در تورنتو بود فرصت دیدارش در جمع های خصوصی و دوستانه دست نداد. کنسرتش را هم نتوانستم بروم. اما دوساعتی که در جمع بیش از دویست تن از ایرانیان تورنتو در دانشگاه به بحث و گفت و گو نشست فرصتی بود که تصویر او در ذهنم را اصلاح کنم و عمق بیشتری بگیرد. محسن نامجو را برخلاف معنای نامش هنرمندی دیدم به شدت قابل احترام، متین و محجوب و گمان کنم از آن دسته آدمهایی که می دانند کی هستند و چه می خواهند. هنرمندی که دکتر رضا براهنی در تمجیدش گفت بوسه بر حنجره اش می زند. هنرمندی که به گفته خودش با سنتی که آنرا قبول ندارد مدارا که هیچ، اگر لازم بداند لگدی هم بهش می زند تا بیدار شود
فشرده ای از دوساعت بحث و گفت وگوی او را در قالب زمانی یک برنامه رادیویی اینجا بخوانید و بشنوید

!روزهای بعداز روز زن

با بزرگداشت روزهای خاص از سال به هر مناسبتی همیشه یک جوری مشکل داشته ام. این که یک روز را به کودک، زن، مبارزه با بیسوادی، فقر، صلح، حفظ محیط زیست و باقی عنوان ها اختصاص بدهیم و روزهای قبل و بعداز آن روزها انگار نه انگار به نظرم تصنعی و کلیشه ای بیشتر رفع مسئولیت نمود می کنه تا جا انداختن دلیل های وجودی آن روز. شاید هم به نظر دیگران اختصاص یک روز در سال هم به این موضوعات بهتر از بی توجهی باشه، که هست. اما تکرار هرساله همان حرف و حدیث ها و فرمالیته ها آن طور که باید و شاید مفید به فایده هست یا نه؟

از این مراسم روزجهانی زن در تهرانتو اگر فقط یک حرف حساب گرفته باشم عنوان این گفتگوست در اینجا

مفهوم انتخاب اوباما

حدود دوماه پیش بود که دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن به تورنتو آمده بود برای دیداری. کانون ایرانیان دانشگاه تورنتو هم از دکتر ندوشن دعوت کرده بود تا به مانند هر دیدارش از این شهر یک جلسه سخنرانی و پرسش و پاسخ برای دانشجویان و غیردانشجویان برگزار کند. این جلسه چندروزی پس از انتخاب باراک اوباما بود و دکتر ندوشن عنوان سخنرانی خود را مفهوم انتخاب اوباما تعیین کرده بود. متن این سخنرانی و گفتگو در آرشیو برنامه هایی که باید هرهفته برای زمانه آماده می کردم ماند تا آقای اوباما رسما رئیس جمهورشد. فشرده ای از حرف های دکتر ندوشن را اینجا در حد و حدود یک برنامه رادیویی بخوانید و بشنوید

بامدادی این گونه

وقتی روزت را با نگاهی به این صحنه آغاز می کنی، سلول هایت هم می لرزد و با خود می گویی
فرزند سرزمین آفتاب و گرما را چه به این صحنه ها؟